Obszary wsparcia finansowego

Środki unijne koncentrują się na wspieraniu innowacyjności, ochrony środowiska, energetyki oraz transformacji cyfrowej. W szczególności dotacje kierowane są do przedsiębiorstw inwestujących w:

• Badania i rozwój (B+R) – tworzenie i rozwój centrów badawczo-rozwojowych, realizacja projektów innowacyjnych, współpraca z jednostkami naukowymi.
• Ochronę środowiska i energetykę – wdrażanie technologii odnawialnych źródeł energii, poprawa efektywności energetycznej, innowacyjne rozwiązania w gospodarce odpadami.
• Cyfryzację i Przemysł 4.0 – automatyzacja i robotyzacja produkcji, wykorzystanie sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego, rozwój technologii Internetu Rzeczy.

Dostępne programy

Fundusze unijne w Polsce dostępne są na poziomie centralnym oraz regionalnym. Główne programy wsparcia obejmują:

• Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki (FENG) 2021-2027 – program wspierający innowacyjność i badania naukowe.
• Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko (FENIKS) 2021-2027 – finansowanie projektów związanych z ochroną środowiska i energetyką.
• Fundusze Europejskie dla Polski Wschodniej 2021-2027 – dedykowane wsparcie dla przedsiębiorców z województw: warmińsko-mazurskiego, podlaskiego, lubelskiego, świętokrzyskiego, podkarpackiego oraz części mazowieckiego.

Na poziomie krajowym fundusze są zarządzane przez instytucje takie jak Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP), Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBR) czy Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK). Każdy z programów podzielony jest na konkretne działania, w ramach których organizowane są nabory wniosków.

Jak zdobyć dofinansowanie?

Proces pozyskania środków unijnych wymaga starannego przygotowania i spełnienia szeregu warunków, takich jak:

1. Zgodność z priorytetami UE – projekt musi wpisywać się w cele unijne, takie jak innowacyjność, ochrona środowiska czy rozwój regionalny.
2. Kompletna dokumentacja – wniosek o dofinansowanie powinien zawierać szczegółowy opis projektu, analizę kosztów oraz źródła finansowania.
3. Spełnienie kryteriów formalnych – m.in. odpowiednia wielkość firmy, branża działalności czy zdolność finansowa do realizacji projektu.
4. Spełnienie kryteriów merytorycznych – np. poziom innowacyjności, wpływ na efektywność energetyczną czy przewidywane rezultaty projektu.

W większości przypadków wnioski oceniane są przez niezależnych ekspertów branżowych, co oznacza, że konkurencja jest duża, a projekty muszą być dobrze uzasadnione i dopracowane.

Klucz do sukcesu – dobrze przygotowany projekt

Dobrze opracowana koncepcja projektu to podstawa sukcesu w pozyskiwaniu funduszy unijnych. Warto wcześniej przygotować szczegółowy biznesplan, analizę konkurencji oraz zabezpieczyć wymagane dokumenty, takie jak pozwolenia na budowę, wyniki audytów energetycznych czy promesy kredytowe. Wiele naborów ma określone terminy, dlatego nie warto czekać na ostatnią chwilę z aplikowaniem.

Środki unijne to ogromna szansa na dynamiczny rozwój przedsiębiorstw. Wykorzystanie dostępnych programów może przyczynić się do zwiększenia konkurencyjności, wdrożenia nowoczesnych technologii oraz wzmocnienia pozycji na rynku. Kluczem do sukcesu jest jednak odpowiednie przygotowanie oraz strategiczne podejście do procesu aplikacyjnego.

Opis stanu faktycznego

Spółka posiada zobowiązania z tytułu pożyczki. Pożyczka została udzielona Spółce przez udziałowca. Z uwagi na trudną sytuację finansową Spółki podjęto decyzję o jej likwidacji. Procedura likwidacyjna została rozpoczęta zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych.

Pożyczkodawca oraz jednocześnie udziałowiec Spółki nie wyraził jednak woli umorzenia zobowiązania spółki, tj. zwolnienia jej z długu zgodnie z art. 508 kodeksu cywilnego.

Dodatkowo co należy podkreślić, zobowiązania spółki z tytułu pożyczki na dzień jej wykreślenia z KRS nie ulegną przedawnieniu.

W związku z powyższym spółka zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z pytaniem, czy wartość niespłaconych i nieprzedawnionych zobowiązań z tytułu pożyczki od udziałowca, które pozostaną w spółce na dzień wykreślenia jej z rejestru przedsiębiorców KRS, nie będzie stanowić dla spółki przychodu podatkowego w CIT. Wskazała przy tym, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT przychodem dla celów CIT jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (w tym również z tytułu zaciągniętych pożyczek).

Podniosła również, że pojęcie „umorzenie” należy definiować dla celów podatkowych w odniesieniu do regulacji kodeksu cywilnego, zgodnie z którymi do wygaśnięcia zobowiązania wskutek umorzenia dochodzi w drodze zwolnienia z długu, potrącenia czy odnowienia.

Tym samym spółka stanęła na stanowisku, że w jej przypadku nie dojdzie do umorzenia zobowiązania na żaden z opisanych sposobów, ponieważ nie dojdzie do zwolnienia z długu, ponieważ nie nastąpi zawarcie odpowiedniej umowy pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem.

Stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 maja 2024 r. (0111-KDIB1-3.4010.141.2024.2.AN) zgodził się ze stanowiskiem spółki.

Potwierdził, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie dojdzie do zwolnienia z długu, potrącenia czy odnowienia. Wskazał, że do powstania przychodu może dojść tylko wtedy, gdy do umorzenia dojdzie w drodze nieodpłatnego zwolnienia z długu, na które dłużnik wyrazi zgodę, co w tym przypadku nie nastąpiło. Podkreślił również, że ze względu na to, że z chwilą wykreślenia z rejestru KRS spółka przestanie istnieć, a tym samym nie będzie możliwe przypisanie jej przychodu w CIT.

Tak wynika z interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 maja 2024 r. o numerze 0114-KDIP2-2.4010.106.2024.2RK.

O interpretację do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zwróciła się spółka z o.o., która wzięła w leasing samochód osobowy. Auto będzie wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. W późniejszym czasie rozważa się używanie go nie tylko w firmie.

Spółka, aby utrzymać samochód w jak najlepszym stanie, postanowiła zabezpieczyć jego karoserię folią ochronną. Zaznaczono również, że zabezpieczenie karoserii w ten sposób, nie wynika z umowy leasingu, ale taka inwestycja, chroni lakier przed odpryskami oraz zarysowaniami i pozwala na utrzymanie fabrycznej powłoki w oryginalnym stanie.

Pytanie skierowane do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej

Spółka zwróciła się z pytaniem, czy opisany powyżej poniesiony wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów? Twierdząc przy tym, że tak – bo założenie takiej folii ochronnej w leasingowanym aucie to inwestycja w obcym środku trwałym, a co za tym idzie, można taki zakup amortyzować, a odpisy mogą być podatkowym kosztem.

Stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stoi jednak na stanowisku, że inwestycjami w obcych środkach trwałych są tylko takie wydatki, które dotyczą przystosowania ich na potrzeby wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej, a prawo do amortyzacji takiej inwestycji przysługuje tylko wtedy, gdy jest uzasadniona biznesowo. W tym przypadku uznano, że warunek nie został spełniony, bowiem Spółka nie wykazała, w jaki sposób inwestycja wpłynie na jej biznes.

Jak czytamy w interpretacji „Poza ogólnymi stwierdzeniami i wskazaniem przepisów nie wskazali Państwo, w jaki konkretny sposób wydatki poniesione na zabezpieczenie samochodu folią ochronną pozwolą na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, czyli w jaki sposób przełoży się na to na prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą”.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał również na fakt, że argumenty, które przytoczyła Spółka, tj. że folia chroni lakier i wydłuża okres jego użytkowania, nie wystarczą, aby uznać, że poniesiony wydatek ma związek z osiąganym przychodem, więc wydatku takiego nie można rozliczyć w kosztach.

Wskazano przy tym, że „Aby wydatek na zabezpieczenie samochodu folią ochronną stanowił inwestycję w obcym środku trwałym, tj. został ujęty jako koszt uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, musi zostać spełniona przesłanka celowości poniesienia takiego wydatku”. Zdaniem organu wydającego interpretację w przedmiotowej sprawie nie zostało to wykazane przez wnioskodawcę.

Zgodnie z opublikowanym pakietem Przedsiębiorcy mogą liczyć na pomoc ze strony Państwa obejmującą:

Udogodnienia podatkowe:

Zgodnie z wprowadzonym pakietem pomocy dla powodzian, Przedsiębiorcy, którzy zostali poszkodowani, mają na podstawie ww. pakietu wydłużone terminy płatności podatków VAT, PIT i CIT, złożenia deklaracji i zapłaty podatku PCC oraz złożenia zeznań i zgłoszeń w podatku od spadków i darowizn, tj.:

– w przypadku VAT odroczono zapłatę podatku do 25 stycznia 2025 r.,

– w przypadku zaliczek PIT i CIT za sierpień–grudzień 2024 r. Przedsiębiorcy rozliczą podatek dopiero w zeznaniu rocznym. Odroczenie dotyczyć będzie również podatku odprowadzanego do urzędu skarbowego za pracowników poszkodowanych firm.

– w przypadku podatku PCC oraz podatku od spadków i darowizn, termin złożenia zgłoszenia, zeznania podatkowego i deklaracji, wydłużony zostaje do 31 stycznia 2025 r. (dotyczyć to będzie tych informacji podatkowych, których termin upłynąłby w okresie od 19 września do 31 października 2024 r.).

Przesunięte zostają, również terminy składania:

– deklaracji VAT miesięcznych i kwartalnych,

– informacji podsumowujących oraz JPK-VAT do 25 listopada 2024 (przesunięte terminy dotyczą deklaracji oraz informacji za okres od września do października 2024 r.).

Jak zapewnia Ministerstwo Finansów, w zakresie nieobjętym rozporządzeniem w dalszym ciągu będzie można wystąpić w trybie przewidzianym w Ordynacji podatkowej o zastosowanie dalej idących rozwiązań, włącznie z umorzeniem zobowiązań podatkowych.

VAT 0% na darowizny

Wprowadzono 0% stawkę VAT dla darowizn towarów i usług przekazywanych na rzecz poszkodowanych wskutek powodzi. Stawka 0% VAT jest stosowana od 12 września dla darowizn wszelkiego rodzaju towarów, np. żywności, koców, śpiworów, ubrań, ale też nieodpłatnych usług, takich jak zakwaterowanie czy wynajem agregatów prądotwórczych, które mogą się okazać niezbędne do złagodzenia skutków kataklizmu.

Z tej preferencji mogą skorzystać przedsiębiorcy przekazujący darowizny dla ofiar powodzi za pośrednictwem organizacji pożytku publicznego, jednostek samorządu terytorialnego, podmiotów leczniczych i Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych.

Wsparcie przedsiębiorców

Ministerstwo Finansów uruchomiło specjalną infolinię, na którą mogą zadzwonić podatnicy poszkodowani w wyniku powodzi. Infolinia jest czynna w dni powszednie w godz. 8:00-18:00 pod numerem telefonu 22/460-59-30.

Dodatkowo zapewniono, że Organy podatkowe będą rozpatrywały wnioski powodzian w pierwszej kolejności, a zaświadczenia dla poszkodowanych podatników (o dochodach, przychodach, niezaleganiu), będą załatwiane „od ręki”, zarówno złożone bezpośrednio w urzędach skarbowych, jak i w sposób elektroniczny. Natomiast w urzędach skarbowych, w których nie ma możliwości obsługi bezpośredniej, podatnicy są obsługiwani kanałami zdalnymi.

Wyjaśniono również, że poszkodowani Podatnicy mogą składać wnioski w dowolnym najbliższym urzędzie skarbowym. Jak zapewniono dla ułatwienia i przyspieszenia pomocy poszkodowanym tworzone są nowe – tymczasowe punkty obsługi podatników.

Opracowano na podstawie informacji przekazanych przez MF oraz publikacji prasowych.

Argumenty Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej

Kluczowym argumentem użytym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej klasyfikacja statystyczna usług świadczonych przez przedsiębiorcę.

Należą one do grupy 73 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – PKWiU, których skład wchodzi reklamę, badanie rynku i opinii publicznej.

W przypadku usług afiliacyjnych (model współpracy między dwiema stronami, w którym jedna strona (afiliant) promuje produkty lub usługi drugiej strony (afiliowanej) w zamian za określoną prowizję) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że powinny być one opodatkowane 15% podatkiem zgodnie z art. 12 pkt 2 lit. o ustawy o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 776 ze zm.). W przypadku ww. usług chodzi bowiem o „pośrednictwo w sprzedaży miejsca lub czasu na cele reklamowe w Internecie”.

Nowa kwalifikacja świadczonych usług

Uprzednio fiskus zgadzał się, aby przedsiębiorcy świadczący usługi afiliacyjne płacili 8,5% ryczałt, jednakże wynikało to stąd, że sami przedsiębiorcy inaczej klasyfikowali wtedy swoje usługi twierdząc, że to oni sami sprzedają czas i miejsce na cele reklamowe w Internecie, co zaliczało usługę do działu nr 63 PKWiU.  Błędna kwalifikacja wykonywanych usług przełożyła się w tym przypadku inną wykładnię, która z kolei nie chroniła przedsiębiorców podczas kontroli.

W najnowszej interpretacji chodziło o przedsiębiorcę, który chciał świadczyć usługi afiliacyjne – poprzez własny serwis internetowy promowane byłyby usługi oraz produkty różnych firm w zamian za prowizję. Wygenerowane linki afiliacyjne z kodem śledzenia wskazywały by, że ktoś kupił reklamowany towar lub usługę korzystając z linku, a w zamian przedsiębiorcy przysługiwałaby, część zapłaconej ceny.

We wniosku o interpretację przedsiębiorca stał na stanowisku, że będzie mógł płacić 8,5% ryczałt, jednakże w odpowiedzi na dodatkowe pytania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zmienił zdanie, przyznając, że przedmiotowa usługa powinna być klasyfikowana do działu 73 PKWiU.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się, aby przedsiębiorca płacił 8,5% ryczałt i uznał, że powyższe usługi powinny być opodatkowane 15% stawką.

Rozwód oraz porozwodowe rozliczenia między byłymi małżonkami to bardzo trudne sprawy. Czy dokonane rozliczenia pomiędzy małżonkami, tzw. spłata będzie opodatkowana – wg fiskusa tak – natomiast wg Sądu nie, co potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Majątek a spłata

Sprawa dotyczył rozwódki, która chciała się upewnić co do podatkowych skutków rozliczenia z byłym mężem.

Rozwódka wniosła o wydanie wniosku o interpretację w którym wyjaśniła, że jeszcze w trakcie małżeństwa (w trakcie, którego mieli rozdzielność majątkową) w lipcu 2017 r. dostała od męża udział ½ w zabudowanej nieruchomości, czynność ta z uwagi na nielimitowane byłą zwolniona z podatku od spadków i darowizn. Podatniczka wyjaśniła, że w listopadzie 2018 r. z dokonano zniesienia współwłasności nieruchomości. Po tej operacji jej jedynym właścicielem został były mąż, który zobowiązał się do spłacenia w wysokości 100.000 zł (tj. połowy wartości nieruchomości).

Podatniczka chciała uzyskać potwierdzenie, czy gdy od nabycia udziału do zniesienia współwłasności nie minęło 5 lat to zostanie ona objęta podatkiem PIT, sama jednak stała na stanowisku, że nie ponieważ w jej ocenie nie powstał tutaj przychód.

Innego zdania był fiskus, który stał na stanowisku, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8a ustawy o PIT zwykle odpłatne zbycie nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie, stanowi źródło przychodu, a z uwagi, że czynność ta wystąpiła przed upływem 5-letniego terminu, to występuje obowiązek zapłaty podatku.

Rozwódka nie zgodziła się ze stanowiskiem fiskusa i wniosła sprawę do sądu.

Stanowisko Sądu

Najpierw z wykładnią fiskusa nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – nie kwestionował on jednak, że „nabycie” z art. 10 ust. pkt. 8a ustawy o PIT, to każde zwiększenie aktywów majątku podatnika. Skoro udział w nieruchomości na podstawie umowy darowizny nabyto w 2017 r., a zbyto w 2018 r., to zasadniczo mogło to prowadzić do opodatkowania.

Zdaniem sądu kluczowe znaczenie ma w tym przypadku to, czy w wyniku zniesienia współwłasności uzyskano przychód więc aby mówić o powstaniu przychodu należałoby wykazać, że opodatkowane zbycie nieruchomości spowodowało przyrost majątku podatnika. W naszym przypadku w zamian za swój udział podatnik otrzymał równowartość, a to oznacza, że przychód nie powstał więc nie ma też podatku.

Podobne stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że w wyniku zniesienia współwłasności nie uzyskano przychodu.

Wyrok nr II FSK 1152/21

Jakie zmiany wprowadza projekt?

Sprawę garaży zgodnie z projektem rozwiązano w ten sposób, że podlegać będą one opodatkowaniu na takich samych zasadach, jak lokalne mieszkalne. Podatek zależny będzie od powierzchni garaży według stawki płaconej za mieszkanie.

Natomiast w przypadku budowli używanych w biznesie, które podlegają one stawce 2% od ich wartości, gdzie dochodziło do wielu sporów między podatnikami a samorządami lokalnymi pobierającymi ten podatek, sprawa wydaje się już nie taka prosta, z uwagi na niejasną definicję takich obiektów w prawie budowlanym, do którego bezpośrednio odsyłają przepisy o podatku od nieruchomości.

Ministerstwo finansów postanowiło rozwiązać ten problem poprzez dodanie do ustawy załącznika z 28 rodzajami budowli oraz uzupełnienie ustawy o definicję budowli i budynku, aby przestała obowiązywać zasada „co nie jest budynkiem – jest budowlą”.

W związku z tym w świetle nowych przepisów budowle, takie jak np. odkryte stadiony, będą mogły być traktowane jako budynki, o ile da się wśród nich wyodrębnić budynki.

Natomiast w przypadku podziemnych kanałów kablowych zgodnie z projektem opodatkowaniu podlegać będzie sam kanał, bez wliczania do jego wartości np. drogich kabli.

Takie rozwiązanie nie jest uznawane jako trafione – nie ma tu już bowiem odniesienia do prawa budowlanego i pojęcia użyte w ustawie trzeba będzie interpretować według ich ogólnego rozumienia.

Jednak najważniejszą zmianą, i to na niekorzyść podatników jest wprowadzenie zasady, że budowle mają być opodatkowane jako „całość techniczno-użytkowa”. Oznacza, że w przypadku urządzeń energetycznych czy telekomunikacyjnych do podstawy opodatkowania będzie się wliczało nie tylko samą sieć czy maszty nadawcze, ale także np. urządzenia elektroniczne sterujące przepływem prądu czy emisją fal radiowych.

Projekt powstał w odpowiedzi na wyroki Trybunału Konstytucyjnego, które podważały prawidłowość dotychczasowego opodatkowania garaży oraz budowli (sygn. SK 14/21i SK 23/19).

Zgodnie z założeniem Ministerstwo Finansów przygotowany projekt powinien wejść w życie ok 2025 roku.

Zakup zegarka mechanicznego i prawo do jego odliczenia

Zakup w tym przypadku zegarka mechanicznego i prawo do jego odliczenia zależy przede wszystkim od uzasadnienia tego zakupu i udowodnienia, że zakup ten jest nie tylko powiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale i przyczynie się w pewnym stopniu do zwiększania przychodów spółki.

Opis stanu faktycznego

Radca prawny posiada smartfon, ale w przypadku prowadzonych konsultacji prawnych część klientów wymaga poufności i wymagają, aby nie używał żadnych urządzeń elektronicznych, które mogłyby rejestrować obraz lub dźwięk. Radca Prawny z klientem rozlicza się za każdą godzinę pracy, dlatego by czas ten był precyzyjnie odmierzony, planuje kupić zegarek mechaniczny.

Zaznaczono przy tym, że zegarek jest w tym przypadku niezbędny w pracy, do prowadzenia działalności gospodarczej i tylko do niej. Podkreślono też, że zegarek mechaniczny będzie noszony w pracy zazwyczaj od poniedziałku do piątku w godzinach od 7 do 16. Co ważne, podkreślono również, że zegarek nie będzie stanowił o jego statusie, nie ma też zachęcać klientów do podjęcia współpracy z nim.

Stanowisko Podatnika

Podatnik stoi na stanowisku, że jest uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie mechanicznego zegarka od podatku VAT należnego w prowadzonej działalności gospodarczej.

Jakie jest stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej?

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 15 stycznia 2024 r. wydał interpretację indywidualną o numerze 0114-KDIP1-1.4012.118.2024.5.MKA, w której zgodził się ze stanowiskiem Podatnika. Wskazał, że analizując przedmiotową sprawę, należy uznać, że Podatnikowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu zegarka mechanicznego.

Z okoliczności sprawy wynika, że Podatnik jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Zegarek mechaniczny jest niezbędnym narzędziem pracy i jest urządzeniem spełniającym wszystkie wymogi w zakresie świadczonych usług prawnych dla podmiotów wchodzących w skład dużych grup kapitałowych, dla których szczególnie istotne jest zachowanie bezpieczeństwa i poufności. Ponadto Podatnik zamierza używać przedmiotowego zegarka jedynie w dniach, w których prowadzi działalność gospodarczą i wyłącznie do celów tej działalności, gdyż tylko wtedy potrzebuje mieć przy sobie bezustannie urządzenie do dokładnego odmierzania czasu poświęconego poszczególnym zadaniom.

Wydatek związany z zakupem przez Podatnika zegarka nie ma charakteru reprezentacji, tzn. nie zamierza on zakupić zegarek w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku działalności wobec innych podmiotów, uwypuklenia zasobności oraz podkreślenia profesjonalizmu. Zakup zegarka nie ma na celu zachęcenia potencjalnych klientów do skorzystania ze świadczonych przez Podatnika usług i nie będzie używany do celów osobistych.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę wszystkie podane przez Podatnika okoliczności, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że przedmiotowy zegarek, który planuje Podatnik kupić, będzie wykorzystywany tylko i wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej jego nabycie. Zatem stanowisko przedstawione przez Podatnika w powyższym zakresie należy uznać za prawidłowe.

Na podstawie:

– interpretacji 0114-KDIP1-1.4012.118.2024.5.MKA

• stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz,
• jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikającej z niej płatności, przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłoszonego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Co prawda na początku 2024r. planowano za pomocą tzw. Polskiego Ładu obniżyć ten limit do 8.000 zł oraz wprowadzić limit dla konsumentów, którzy mieli zostać zobowiązani do dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, w przypadku, gdy jednorazowa wartość transakcji z przedsiębiorcą (bez względu na liczbę wynikającą z niej płatności) przekraczałaby 20.000 zł lub równowartość tej kwoty.
Przepisy te nie zostały jednak wprowadzone w życie.

Przepisy unijne, a prawo polskie

Parlament Europejski przyjął pakiet przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, obejmujący szóstą dyrektywę w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
Zawiera ona przepis wprowadzający ograniczenie płatności gotówkowych, których górny limit ustalono na 10.000 euro obowiązujący wszystkie kraje Unii Europejskiej i dotyczy transakcji nie tylko pomiędzy przedsiębiorcami, ale również pomiędzy konsumentem i przedsiębiorcą.
Nie dotyczy jednak rozliczeń pomiędzy osobami prywatnymi w kontekście nieprofesjonalnym.
Nowe przepisy umożliwiają również członkom Unii Europejskiej wyznaczanie niższych limitów.

Aby ustanowione przepisy zaczęły obowiązywać muszą zostać przyjęte przez Radę i opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE.

Polski Minister Finansów w odpowiedzi na interpelację poselską nr 1413 stwierdził, że:
„W aktualnej niestabilnej sytuacji zwiększonych zagrożeń w sferze bezpieczeństwa, Rząd RP uznaje za zasadne wzmocnienie i ujednolicenie ram prawnych UE w obszarze zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu jako rozwiązanie dające szansę na likwidację istniejących luk i uszczelnienie aktualnych regulacji, a co za tym idzie, utrudniające działalność przestępczą w tym obszarze.”
Wskazano również, że w późniejszym terminie przeprowadzone zostaną dodatkowe analizy, które pozwolą ustalić czy w Polsce zostanie wprowadzony dodatkowo obniżony limit czy tylko wynikający z prawa unijnego.
Wydaje się więc, że rozwiązania unijne zostały pozytywnie ocenione przez nasz resort finansów i tym razem przepisy obniżające limit płatności gotówkowych zostaną wprowadzone.

Artykuł powstał na podstawie:
W oparciu o artykuły prasowe,
prawo UE

Co ważne powyższy projekt dotyczy bezpośrednio osób, które zarabiają na tzw. „wynajmie prywatnym” (który nie jest traktowany jak działalność gospodarcza), bowiem zawarto w nim regulację pozwalającą odliczać straty.

Od 2023 r. bowiem osoby zarabiające z tzw.: „wynajmie prywatnym” nie mogą rozliczać się w fiskusem według skali, ponieważ wprowadzony obowiązkowy ryczałt (podatek liczony jest od przychodu), który nie daje możliwości rozliczenia kosztów, m.in. np. amortyzacji mieszkań i domów.

Zachodzi więc pytanie czy po mianie przepisów przychód z wynajmu będzie można skorygować o stratę z lat poprzednich rozliczonych wg skali podatkowej?

Wbrew pozorom taka sytuacja występowała dość często – strata najczęściej powstawała, gdy wynajdowujący używaną nieruchomość stosowali wysoką stawkę amortyzacji oraz tym którzy dużo zainwestowali w nieruchomości przeprowadzając na gruntowne remonty lokali.

Co prawda art. 11 ust 1 ustawy o ryczałcie stanowi, że podatnik uzyskujący przychody z najmu może od nich odliczyć stratę, o której mowa w art. 9 ust. 3-3b ustawy o PIT.

Powyższe stanowisko zostało potwierdzone również przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, który w wydanych interpretacjach, wyjaśnia, że strata poniesiona przez podatnika w poprzednich latach z tytułu najmu prywatnego – opodatkowanego na zasadach ogólnych – może zostać odliczona od przychodów uzyskanych z tego źródła również po zmianie formy opodatkowania na ryczałt.

Przykładem takiego stanowiska Dyrektora Informacji Krajowej jest np.  interpretacje indywidualne o nr interpretacja nr 0113-KDIPT2-1.4011.166.2023.2.HJ.

Pomimo raczej ugruntowanego i jednomyślnego stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w tym zakresie Ministerstwo Finansów podjęło decyzję o doprecyzowaniu przepisów, bowiem art. 9 ust. 5 ustawy o PIT mówiący o odliczeniu straty przez ryczałtowców odnosi się tylko do tych, którzy prowadzą działalność gospodarczą. Przepis ten nie odnosi się wprost do podatników uzyskujących przychody z najmu prywatnego.

Ministerstwo Finansów postanowiło więc doprecyzować i uporządkować regulację art. 9 ust. 5 ustawy o PIT uzupełniając zapis o wynajmujących jak również tych, którzy uzyskują przychody ze sprzedaży przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych.

Kiedy będą obowiązywać nowe przepisy?

Zgodnie z zapowiedzią Ministerstwa Finansów przepisy mają wejść w życie od 1 stycznia 2025r., a obecnie projekt został skierowany do konsultacji.

Jak więc powinniśmy rozliczyć powstałą stratę?

Są dwie możliwości. Można odliczać ją przez pięć lat, w jednym roku nie więcej niż połowę. Można przyjąć dowolne proporcje albo skorzystać z pełnego odliczenia z limitem do 5 mln zł.

Artykuł powstał na podstawie:

Informacji Rządowego Centrum Legislacyjnego

oraz w oparciu o artykuły prasowe.